ปี พ.ศ.2444 การศึกษาภาษาจีนในเมืองเชียงใหม่เกิดขึ้นอย่างไม่เป็นทางการ

ปี พ.ศ.2460 กลุ่มบุคคล สำคัญคือนายแต้ตี่หย่ง นายฉั่วสุ้นฮี้ นายเหลี่ยวอุ่ย และนายเอ็งเอียวฮก ได้ร่วมกับชาวจีนในเมืองเชียงใหม่ ก่อตั้ง "โรงเรียนฮั่วเอ็ง" ขึ้นอย่างเป็นทางการ เปิดสอนเป็นภาษาจีนแต่จิ๋ว มีการซื้อที่ดินบนถนนช้างคลานเนื้อที่ 4 ไร่เศษ ใช้เป็นที่ตั้ง โรงเรียน และได้จัดซื้อที่ดินด้านหลังโรงเรียนเพิ่มอีกสองแปลง มีเนื้อที่รวม 2 ไร่ 109 ตารางวา

ปี พ.ศ.2489 ได้รับใบอนุญาตจากรัฐบาลให้จัดตั้ง “โรงเรียนชิงหัว" อย่างเป็นทางการ แต่สามารถเปิดสอนได้เพียงระยะหนึ่งท่านั้น ได้ถูกรัฐบาลสั่งปิดและถอนใบอนุญาตอีกครั้ง ด้วยข้อหาทำผิดระเบียบการเรี่ยไรเงินในปลาย ปี 2489

ปี พ.ศ.2491 นอกจากนี้ ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ยุติแล้ว มีกลุ่มชาวจีนรุ่นใหม่อีกกลุ่มหนึ่ง ซึ่งเป็นคนละกลุ่มกับกลุ่มผู้บริหารโรงเรียนฮั่วเอ็ง-ฮั่วเคี้ยว ได้เปิดสอนภาษาจีน จนเป็นที่นิยม และ ได้รับใบอนุญาตจัดตั้ง "โรงเรียนซินเชิง" เปิดสอนระดับประถมศึกษา มีนายหุ่งเจียว แซ่จิว เป็นผู้รับใบอนุญาต โดยเช่าที่ดินด้านหลังที่ทำการเทศบาลนคร เชียงใหม่ เป็นที่ตั้งโรงเรียน

ปี พ.ศ.2492 เมื่อถูกถอนใบอนุญาต กลุ่มผู้นำของโรงเรียน ที่ยังคงมุ่งมั่นที่จะเปิดโรงเรียนจีนต่อไปโดย นายเป็กสิ่ว แซ่ลิ้ม ได้ยื่นขออนุญาตจัดตั้งโรงเรียนจีนใหม่อีกครั้ง และได้รับใบอนุญาตจัดตั้ง "โรงเรียนช่องฟ้า" เปิดสอนในระดับประถมศึกษา เริ่มแรกใช้ที่ดินโรงเรียนฮั่วเคี้ยวต่อมาได้ย้ายมาใช้ที่ดินที่เคยเป็นที่ตั้งโรงเรียนฮั่วเอ็ง และโรงเรียนชิงหัว สืบต่อมาได้อีกครั้งหนึ่ง

ปี พ.ศ.2525 คณะกรรมการมูลนิธิฯ ได้ตัดสินใจย้ายที่ตั้งโรงเรียนทั้งสามไปอยู่ในที่ดิน ที่บรรพชนได้ซื้อไว้ทำนาในอำเภอสารภี เพื่อนำที่ดินที่ตั้งโรงเรียนช่องฟ้าและวาณิชบำรุงวิทยา ให้นักลงทุนเช่าระยะยาวไปประกอบกิจการศูนย์การค้าไนท์บาซาร์

ปี พ.ศ.2528 คณะกรรมการมูลนิธิฯ ต้องขอจดทะเบียนเลิกกิจการโรงเรียนวาณิชบำรุงวิทยา เพราะปัญหาขาดทุนมาอย่างต่อเนื่อง

ปี พ.ศ.2532 ได้รวมโรงเรียนช่องฟ้า และ โรงเรียนซินะเซิงให้เป็นหนึ่งเดียว โดยนำนักเรียนและคณะผู้บริหารครูบุคลากร มารวมไว้เป็นโรงเรียนเดียวกันและขอเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนสหศึกษา" เปิดสอนในระดับประถมศึกษา เพื่อเป็นการลดค่าใช้จ่ายและการขาดทุน